ARALIK EDEBÄ°YAT

 
GiriÅŸ
 
Åžiirde kiÅŸisel trajedi sahicilik temeline dayanmalıdır.KonuÅŸmanın doÄŸallığını yakalamış bir ÅŸairi bekleyen bir tehlike var:sahte ÅŸiir algısı.Åžair ÅŸiiriyle büyük bir ÅŸeye iÅŸaret etmeli,bir atmosfere,bir ufka sahip olmalı her ÅŸeyden önce.Sezai Karakoç’un ÅŸiiri buna en tipik örnektir.Karanlık, boÄŸuk bir ÅŸiirden bir çıkış yolu önermesini bekleyemeyiz.Günümüz ÅŸiirinin temel zaafıdır bu:kendi içinde dönenip durmak.Åžair kendinden dışarı çıkmasını bilen bir adamdır aynı zamanda.Nesnel bir durumda kiÅŸisel destanını yazmaya yönelmiÅŸ bir ÅŸairin farkındalığı yüksektir.Åžiirini inceleyeceÄŸimiz Cafer Keklikçi’de bu dışsalık-nesnellik yok.Hep bir ÅŸeylerden rahatsızlık duyan ÅŸair,sürekli söylenip duran bir hal üzeredir.Kendisiyle barışık bir ÅŸiiri yok Keklikçi’nin.Biz Sezai Karakoç’tan öÄŸrendiÄŸimize göre,ÅŸair kendisiyle barışık olandır.Cafer Keklikçi’nin ÅŸiiri dış çevreyle ve kendiyle uyumlu,sükunet verici bir  kaynaktan beslenmiyor. Continue Reading »