EDEBİYAT GÜNDEMİ

Hilmi Uçan/Tereddüt/Tefekkür 3

Necati Mert/Halkevlerinden Farksız 6

Lütfi Bergen/Tasfiye Dergisi / Kürtler-Dindarlar/Yabancılar-Yerliler 7

Murat Erol/Sezai Karakoç 10

TAKİP MESAFESİ

Hayriye Ünal/Edebiyat Hurafeleri 2- Eskatoloji 13

Enes Özel/Şiirin İmkânsız Sonu 17

Sayıyla 1 Dergi/Savafl Atı Demek Aflkar 20

Açık Hava 22

Hasan Aycın/Çizgi 23

Hüseyin Atlansoy/Lehlik 24

Ömer Aksay/İşlek Tarih, İşlek Coğrafya 25

Ali K. Metin/Taze Kan İçin Zeyl 29

Mustafa Muharrem/İtiraf 33

Kenan Çağan/Dipsiz Dünya 35

Vural Kaya/Çevrimiçi Bir Namlu 37

Tuğba Çelik/İadesiz Taahhütsüz 39

Mustafa Celep/Hafız Ahmet’in Oğlu 40

Ümit Zeynep Kayabaş/Hızır’ın Haritası 42

Elif Nuray/Beklenen 44

Arzu Altun/Kalemin Dili Yok 45

Şehriyar/Ateşteki Pervane 46

Turan Koç/Yahya Kemal’in Şiir Estetiği-2 47

Mehmet Sümer/Şiirin Genleri 58

Lütfi Bergen/Turan Koç: Tevhid-Hüsna ve Estetik 62

Şeniz Yıldırımer/Günbegün Düşünmek 68

Ali Galip Yener/Leyla Erbil’in Romancılığı ve Kalan Üzerine Notlar… 76

Özkan Kaya/Güray Süngü’yle Roman Üzerine Söyleşi… 79

Ercan Yıldırım/Simülasyon, Gerçeklik ve Hakikat Arasında Düşkesiği 83

Mustafa Zeki Çıraklı/‘Serbest Dolaylı’ Müntehir: Güray Süngü’nün Pencereden… 93

İshak Yetiş /"Deli Gömleği" 97

Taha Çağlaroğlu/Kış Bahçesi 101

Şenol Korkut/Hiçlik-İsa-Hiçlik Arasında Siyah Sistanbul 104

Şeref Bilsel/Hâfızaya Sadakatin Şiirleri: Unutma Mesafesi 112

Mustafa İbakorkmaz/Dip’teki Şiir Damarı 115

Mustafa Şerif Onaran/Sabahla Başlayan Yeni Gün 118

Ömer Egi/Yenilgiden Dönerken’de ‘Yenilgi’ İmgesi Üzerine:… 123

Patricia Waugh/Üstkurgu Hakkında İnsanlar Neden Böyle… 128

KİTAPLIK

Emrah Adaklı/Beliyat-ı Mudhike ve Karı Koca Masalı ve…. 143

Semiha Kavak/Eski İstanbul Kahvehaneleri 146

Hatice Bildirici/Bir Adam Girdi Şehre Koşarak 149

Fatih Yavuz Çiçek/İçimiz Çölse Biri Geçmiştir 151

İBN RÜŞD’ÜN ARİSTO’NUN TOPİKLERİ, RETORİKİ VE POETİKİ

ÜZERİNE ÜÇ KISA ŞERHİ

Ay Vakti Dergisi 12. yılında yürüyüşüne yeniliklerle devam ediyor.  Öyküde iki  yeni isim katılıyor aramıza.  “Gizlenmek “ ile  Burhan BARAK, “Ayin”  diyerek Züleyha EKER selamlıyor Ay Vakti okuyucularını. Onlara “Yirmi Dört Numaralı Koltuk” ile Ercan KÖKSAL, “Bir Babanın Çöküşü” ile Musa ÖZER, “Grammar -R- Okunmayacak” ile Yener ÖZEN, “Yine ‘Gel’ Diye Çağıran Bir Ses Var-II” hitabıyla Ömer ESKİ  katılıyorlar.

İnceleme yazısıyla aramıza yeni katılan isimlerden İbrahim BİRİCİK “Tarık Buğra’nın “Yalnızlar” Romanında Birey Yalnızlığı” yazısıyla bizlere farklı bir bakış açısı sunuyor.

Araştırma alanında bizlere eşlik etmeye başlayan Tojiboyova Mahbuba RAHİMOVNA  “İlk Divan” da Arapça Kelime Grupları'nı bize sunarken, Salime KAMAN "Kaygı Nesneleri" ile yeni bilgiler ekliyor dimağımıza.  Yazarlarımızdan Zehra Betül BULUT ise “Kahvehane-Tekke-Zaviye-Kıraathaneler Üzerine Genel Bir Araştırma” diyerek katılıyor bu kervana.

Şiir Ay Vakti’nde bir başka zevk verir. Kasım ayında Şeref AKBABA “Eşkâl “, Mehmet BAŞ  “Merhametin ve Zulmün Şiiri”, Yavuz ERTÜRK “Güzel He”,  Mehmed IŞIK “Ketaki “ ve Muhsin İlyas SUBAŞI  “ Yüzyılın Yalnızıyım Ben!” diyerek sesleniyorlar, şiir severlere.

Necmettin EVCİ “ Bütüncül Düşünce ve Sanat” ile Fatma Zehra MERİNOS  ise “Toprağına Gül Koyarken Adın Yalnızlığımdı” denemeleriyle keyifli sanat yürüyüşümüze eşlik ediyorlar.

M. Ragıp KARCI, İsmail BİNGÖL ‘ün “Ay Düşleri” kitabını bizlere tanıtırken, Süleyman Arif ORAN “İnsanlar Sizi Nasıl Dinler?” isimli yazısı ile Prof. Dr. Abdülhakim Yüce tarafından kaleme alınan konuşma sanatı, Hitabet isimli eser ile tanıştırıyor Ay Vakti okuyucularını.

Abdullah Ömer YAVUZ sinama köşesinde Nuri Bilge Ceylan’ın ilerleyen çizgisinin son durağı  “Bir Zamanlar Anadolu’da”  filmini kaleme alıyor.

Şiraze’ye gelince o bizleri alışalagelmişin dışında, ilk yazı olarak karşılıyor bu sayıda..

Ay Vakti bir ayrıcalıktır. Yolu sabır bilmiş, kalite ve sanat ile etiketlenmiş, erdemli duruşuyla, bizleri uzun soluklu yürüyüşüne eşlik etmeniz için bekliyor.

Fransa'daki en büyük edebiyat ödülü olarak kabul edilen Prix Goncourt ödülünü, Fransa'nın Lyon kentindeki bir lisede biyoloji öğretmeni olarak görev yapan Alexis Jenni kazandı.

En büyük Fransız edebiyat ödülü Prix Goncourt ödülünü, bir lisede biyoloji öğretmeni olarak görev yapan Alexis Jenni kazandı.

Jenni'nin, ''L'Art français de la Guerre'' (Fransız Savaş Sanatı) adlı romanıyla kazandığı ödül, her yıl geleneksel olarak yapıldığı gibi, ödül komitesinin biraraya geldiği Fransa'nın başkenti Paris'teki Drouant adlı restoranda ilan edildi.

Sadece 13 dolar değerindeki bir çantayla gelmesine karşın ödül sahibine büyük övgünün yanı sıra önemli ölçüde kitap satışı imkanı getiren ödülü geçen yıllarda kazanan yazarlar arasında, Marcel Proust, Simone de Beauvoir ve Marguerite Duras gibi isimler bulunuyor.

Yaptığı açıklamada, Jenni'nin romanının açık favori olduğunu belirten ödül jürisinde yer alan Didier Decoin, romanın ödül komitesinde yapılan oylamada birinci turda 3'e karşı 5 alarak seçildiğini kaydetti.

Ödülü geçen yıl kadınlar ve İslam konularındaki tartışmalı yazılarıyla tanınan, en çok satan Fransız yazar Michel Houellebecq, ''La Carte et Le Territoire'' (Harita ve Saha) adlı eseriyle kazanmıştı.(kaynak: http://www.ntvmsnbc.com )

Steve Jobs'un yaşam öyküsünü kitaplaştıran Walter Isaacson, Apple'ın kurucusundaki dehanın, "şiirle teknoloji arasında ilişki kurabilmesinde yattığını" belirtiyor.

Bugün ABD ve Avrupa'da piyasaya çıkan "Steve Jobs" adlı kitap, bazıları Jobs'un oturma odasında gerçekleşmiş olan, 40'ı aşkın mülakata dayanarak yazıldı.

ABD News'a kitabın öyküsünü anlatan Isaacson, "Steve Jobs, bu kitabı, yayımlanmasından 6 ay sonra okumayı planlamıştı" dedi.

Pankreas kanserine yakalanan Steve Jobs, 5 Ekim'de 56 yaşındayken ölmüştü.

Silicon Vadisinde devrim yaratan kişi olarak nitelenen ve dünyanın en başarılı şirşetlerinden birisini kuran Steve Job'un yaşamını anlatan bu kitap, bilgisayar dehasının yazılması için kişisel onay verdiği tek biyografi kitabı.

Yazar Isaacson, Jobs'u, "kitapta sevmeyeceği bazı unsurlar da olabileceği" konusunda uyardığını ama Jobs'un kitapla ilgili tek isteğinin kitabın kapağını değiştirmek olduğunu belirtti.

Steve Jobs, 2004 yılında Walter Isaacson'dan yaşam öyküsünü yazmasını istemişti. O tarihte Isaacson, Jobs'un kanserle verdiği mücadeleden habersizdi.

Isaacson, Jobs'ın "gerçeklerin açığa çıkmasını" istediğini ama aynı zamanda çocuklarının da, babalarını daha iyi anlamalarına yardımcı olmasını amaçladığını belirtiyor.

627 Sayfalık kitapta, Isaacson, çocukluk yıllarından itibaren Steve Jobs'un yaşamını, Apple şirketinin kuruluşunu ve piyasada yer edinmesini, Microsoft ve baş rakibi Bill Gates ile verdiği savaşı, kurduğu şirketten ayrılmasını ve tekrar geri dönüşünü ve Apple'ın 21. yüzyılın başından beri süre giden tırmanışını anlatıyor.

Hikayenin birçok unsuru yeni bir bilgi olmamakla birlikte, Isaacson'ın Steve Jobs'un özel yaşamına girebilmiş olması, Jobs hakkında daha kapsamlı bir tablo çizmesini sağlıyor.(http://www.ntvmsnbc.com/id/25291760/

Kırımlı yazar Cengiz Dağcı, Londra'daki evinde önceki gün vefat etti. Türk dünyasının lirik yazarı olarak bilinen ve yirmi beşten fazla eserinin tamamı Türkçe yayımlanan Dağcı, uzun süredir rahatsızdı. Dağcı için Londra'da bulunan Süleymaniye Kültür Merkezi'nde bugün ya da yarın bir tören düzenlenmesi bekleniyor. Dağcı'nın cenazesi, düzenlenecek törenin ardından İslami usullere göre Londra'da defnedilecek.

Cengiz Dağcı, Rus baskı ve işgalleri sonucu yurdunu kaybeden binlerce Kırım Türk'ünden biriydi. 9 Mart 1920'de Kırım'ın Yalta şehrinin Kızıltaş köyünde doğdu. Çocukluğu yoksulluk ve baskılar altında geçti. Kırım Pedagoji Enstitüsü ikinci sınıfında iken İkinci Dünya Savaşı çıktı. 1941'de Ukrayna cephesinde subay olarak savaşırken Almanlara esir düştü. Bir süre sonra Almanlar tarafından kurulan Türkistan Lejyonu'na katılıp, bu sefer de Ruslara karşı savaştı. 1945-46 yıllarında pek çok Türkistanlı ile birlikte Türkiye'ye gelmek için müracaat etti. Fakat devrin bürokratları tarafından bu istekler kabul görmedi. Dağcı da eşi ve kızıyla 1946 yılında önce Edinburgh'a, 1947'de de Londra'ya yerleşti. 1953 yılında bir lokanta açan Dağcı, 1974 yılında ise Londra'da Wimbledon yakınlarındaki Southfields bölgesine yerleşti.

Cengiz Dağcı, vatanından ayrıldıktan sonra bir daha Kırım'a dönmedi. Eserlerinde hep Kırım Türklerinin Ruslardan gördüğü baskıları anlattı. "Ben yalnızca Kırım'ın yazarı değilim ama Kırım'ın faciasını bütün gerçeği ve içtenliğiyle yalnız ben yazabilirdim." diyordu. Kitaplarını 'annemin dili' dediği Türkiye Türkçesi ile yazdı. Ama Türkiye'ye de hiç gelmedi. İlk kitabı, 1956 yılında Yaşar Nabi'nin yönetiminde olan Varlık Yayınları tarafından yayımlandı. Kitabın adı "Sadık Turan'ın Hatıraları"ydı. O yıllarda cep kitapları yayımlayan Yaşar Nabi, kitabı büyük bularak iki cilt halinde yayımladı: Korkunç Yıllar ve Yurdunu Kaybeden Adam. Dağcı'nın kitaplarının redaksiyonunu Ziya Osman Saba yaptı. Dağcı bu durumdan da oldukça memnun olmuştu. Kitaplar birbirini takip etti, hatta Varlık Yayınları, Dağcı ile birlikte büyük boy kitaplar yayımlamaya başladı. Bundan sonrasını Dağcı şöyle anlatıyor: "Yaşar Nabi'nin ölümünden sonra Varlık Yayınevi ile irtibatım koptu. Türkiye'de ideolojik ayırım çok öne çıktı. Yayınevinin başına geçenler beni 'sağcı yazar' olarak değerlendirdi ve eserlerimi basmadı. Ben yazarların kutuplaşmalar içinde yer almasından hoşlanmıyorum. Yazar, toplumun her kesimine hitap eder. Şimdi bütün kitaplarım Ötüken Neşriyat tarafından seri olarak yayımlanıyor. Onlara müteşekkirim."

Dağcı'nın eserlerinin isimleri de anlattığı konular kadar hüzünlüdür. Onlar da İnsandı, Ölüm ve Korku Günleri, O Topraklar Bizimdi… Her biri adeta birer çığlık gibidir… İlk romanı Korkunç Yıllar'da anlattığı Sadık Turan'ın hikâyesi adeta kendi yaşadıklarıdır.(zaman)

Hegel'in 'İnsanların neyi aradığına bakın, neyi kaybettiğini anlarsınız.' mealindeki sözüne(ve tabiki İsmet Özel'in 'Neyi Kaybettiğini Hatırla'sına) herhalde alttaki şu google tabloları açıklık getiriyordur.Ya da şu sanatçının, dır dır eden şairin, estetin, yüce ahlakçının, zavallı feylesofun kısacası hayatın parmak attıklarının  'bulunamayan kamu'sunun nerelerde yuvalandığını bize gösteriyordur.

Sabit Fikir ve İstanbul Modern işbirliğiyle düzenlenen ve giderek artan bir ilgiyle takip edilen Sözünü Sakınmadan sohbetlerinin dördüncüsünde, eleştirmenler Semih Gümüş ve Ömer Türkeş şair küçük İskender’i ağırlarken, okurlar da her zamanki gibi soru ve yorumlarıyla sohbete dahil oldular. Etkinliğe yaklaşık 500 edebiyat meraklısı katıldı.

Sohbete Seyhan Erözçelik’in bir şiiriyle başlayan küçük İskender, “Marjinal şair” sıfatından yeni kuşak sanatçılara, şairlik ve şiir yazmaktan okuma kültürüne pek çok konu üzerinde durdu. Sohbet boyunca dinleyenler arasında bulunan diğer şair dostlarına, onu konuk eden eleştirmenlere takılan ve bazı yazarlara da göndermeler yapan şair, yakın zamanda kaybettiğimiz Seyhan Erözçelik’i sık sık andı.

Edebiyat, hastalığı hissetme biçimi 
küçük İskender, edebiyatımızın en ayrıksı örneklerinden olan metinlerinin bu kadar sert olmasının nedenlerini açıklarken, “Tehlikeli ifade biçimleri, masum ve çocuksu bir yerden kaynaklanıyor,” dedi. İnsanların çoğu zaman karşılaştığı ama çok etkilenmediği, aslında etkilenmesi gereken alanlar. Bir seferinde Taksim’e doğru yürürken bir kedi ölüsü gördüm. Çevresine toplanan köpekler kediyi kokluyorlardı. Ama çok mutsuzlardı. Onları “düşman” diye algılıyoruz ama aslında oyun arkadaşları ölmüştü. Kedi ölürse, köpekler oyun arkadaşını kaybeder. Hayatın içine yayılmış bu cilveyi hissetmeye başlayınca hem mutsuz oldum hem kafam açıldı. Şairlerin romancılardan ayrıldığı en önemli nokta bu; kafalarının açılması. Algı açıldıkça şiir de hayat da zorlaşıyor.”

Tıp eğitiminin de metinleri üzerinde oldukça etkisi olduğunu belirten İskender, doktorların bedeni algılama biçimiyle edebiyat arasında ilişki kurdu: “Bedeni doktor gözüyle görmek çok ağır bir hissiyattır. Hastalanmadıkça ne kadar farkına varıyoruz ki bedenimizin? Hastalandığınız zaman bedeninizi hissediyorsunuz. Edebiyat ve sanat da hastalığı hissetme biçimi değil mi aslında? İçinizde bir sıkıntı olması, farkında olmanız… Kendinizi yalaya yalaya tedavi etmeniz.”

Hiç kimseden Edip Cansever’den yediğim dayağı yemedim 
Etkinlik boyunca bol bol anekdot aktaran şair, kendisinden önceki şairlerle ve şiir geleneğiyle kurduğu ilişkiyi anlatırken, Edip Cansever’le ilişkisibe değindi: “Gençliğimde Edip Cansever’in kitabını duvara çarptım, “böyle şiir mi olur” diye. Babam komünist olduğu için Cansever’i, Nazım Hikmet’i, Orhan Kemal’i okutuyordu. Benzememi değil, onlar gibi olmamı istiyordu; ikisi farklı şeyler. Bu yüzden İkinci Yeni Akımı’na karşı da soğuktum. 17 yaşındayım, arkadaşlarımla Bodrum’a tatile gidiyoruz. O zamanlar otobüsler İzmir’in içinden geçiyor. Otobüs bir tren yolunun önünde beklerken gözümü açtım, bir köpek gördüm. Köpek uzaklara bakıyor. Onun baktığı yerlere bakmaya çalıştım, hiçbir şey yok, sadece dağlar. O zaman Cansever dizeleri aklıma geldi; ‘kim bakardı uzağa köpekleri saymazsam’ Bodrum’a iner inmez bir Edip Cansever kitabı aldım. Ben onu anlayacak kapasitede değilmişim, kabahat bende, ben salağım çünkü… Şairleri anlamıyorsak bizimle ilgili bir sorundur o. Yetmedi Edip Cansever’in yaptığı. İstanbul’a dönünce tanışmak istedim. Tanışmayı ayarladım da. Ama ben tanışamadan öldü, üstelik doğum günümde. Cenazesi de benim o zamanlar yaşadığım muhit olan Teşvikiye’den kalktı. Hayatımda kimseden böyle bir dayak yediğimi hatırlamıyorum!”

“Şair için bir şaire benzeme konusu bir sıkıntı yaratmamalı. Genel olarak benziyoruz, anne babası var herkesin. Gözünüzü, kaşınızı onlardan alıyorsunuz” diyen şair, yazmadan önce okumak gerektiğini de söyledi: “Okumak lazım. Yoksa yazamazsınız. Algı, okuduğunu çok iyi anlamakla ilgilidir. Vasiyetname, kanun, sevgiliye mektup… Ne yazıldığını iyi okumak lazım. Yazmak hava cıva. Yazmak eylemi hep var hayatta, okumak o kadar yok”

Şimdiki gençler… 
Şair, bu konuda yeni nesli de eleştirdi. “Yeni nesil iki şey istiyor hep: bir yerde şiiri çıksın, bir de kısa film çeksinler. Ya biri ya öteki ya da ikisi birden. ‘Yazdığım için kitap almama gerek yok. İyi yazıyorum zaten. Diğerleri de zaten bir bok yazmıyor’ diye düşünüyorlar,” diyen İskender, kendisinin Edip Cansever’i duvara çarparken yalnız olduğunu, yeni neslin ise bunu rahatça her yerde yapabildiğine değindi: “Evime gelen 18 yaşında bir genç, ‘Cemal Süreya kim? Ben daha iyi yazıyorum!’ diyebiliyor. Ona ne söylediğimi söylemeyeyim sizlere. Ama sonra çıkmak zorunda kaldı, desem yetecektir herhalde.” Medyanın gençlerdeki bu eğilimleri beslediğini söyleyen şair, “Şarkı, dans yarışmaları gibi yakında şiir yarışması da yapmalarını bekliyorum. Ben o günü görmek istemiyorum” dedi.

Kendinin de içinde olduğu 80 kuşağında güçlü şairler olduğuna değinen İskender, “O kuşaktan şairlerin şiirlerini alın, imzasız biçimde karıştırıp masaya dizin. Her birini okuyunca kimin olduğunu az çok anlarsınız. 80’ler şahsına münhasır son kuşaktı. Gençlerin yazdığı şiirler ise birbirine benziyor. Tabii belki bu da iyi bir şeydir; şairi sevmek bitiyor, şiiri sevmek önemli oluyordur. İmza, isim olduğunda sevmek popüler kültürle özdeşleşiyor. Belki onu da bu kuşak yenecek” dedi.

Kendimizi tekrar ediyorsak, halk anlamamış demektir! 
“Benzer şiirlerin şairi” eleştirisine cevap veren küçük İskender, bunu şu sözlerle yorumladı: “Bunu yapıyorsak halk anlamamış demektir, ben de anlatamamışımdır. ‘Seni seviyorum’ dediğimde anlatamadıysam, yine söylerim. O yüzden dönüp dolaşıp aşk şiirleri, sol şiirler yazıyoruz. Çünkü halk da bunu kabul etmiyor, öğrenmiyor. Yaşadığımız ülkenin koşulları bunu gerektiriyor. Bazen yönetmenler için de söyleniyor, ‘filmleri hep aynı’ deniyor. Dünya algılasa adam ya yeni bir şey çekecek ya da film çekmeyi bırakacak belki… Kısacası farklı üsluplarla da olsa aynı şeyi söylüyorsam derdime derman bulamamışım, sıkıntım geçmemiş demektir”

Edebiyattan söz etmeyi pek sevmediği gibi “şiirde stil” anlayışını da kabul etmediğini söyleyen şair, yazdıklarının bir kalıba girmesini doğru bulmadığını belirtti: “Geçenlerde yeniden izlediğim bir filmde bir söz vardı: ‘Rüyanın nerede başladığını hatırlıyor musunuz?’ Tüm yazılarımın bir rüya gibi akmasını istiyorum. Romanda da, şiirde de böyle olmalı. Romanın bir kurgusu olmamalı çünkü kurgu olursa sistem kurarım. Sistem kurarsam şablon üzerinden hareket etmek zorunda kalırım. Bana dayatılmış bir şeyi kabul etmek beni mutsuz ediyor.”

Roman uyduruk, şair kabilenin büyücüsü 
küçük İskender, Flues romanının devamı üzerine çalıştığını söyledi: “Daha sert şeyler yazmak istiyorum. Kapitalizmin dayattığı ‘teen slasher’ türünü esprili şekilde Türkiye’ye uyarlamak istiyorum. Türkiye’de çok okunan polisiye yazarlarla eğlenmek, parodisini yaratmak istiyorum. Elbette bu aynı zamanda kapitalizm eleştirisi olacak.”

“’Elif’ diye bir roman yazacağım” diyerek Elif Şafak’a göndermede bulunan şair, “Roman bana göre en uyduruk edebiyat alanlarından biri. Eylem yazılan bir şey değil, yapılan şeydir ve bunun böyle olması gereklidir. Koştuktan sonra koştum, terledim diye anlatmak garip geliyor. Ama şiir farklı! Şair, kabilenin büyücüsüdür. Ne yemek yapıyor ne ava gidiyor. Avdan dönen kabile üyesi onun yaptıklarını izliyor.”

Marjinal görmek istiyorsanız, televizyonu açıp Müge Anlı’yı izleyin 
küçük İskender, kendine yakıştırılan “marjinal şair” sıfatına da değindi: “Hiç de marjinal değilim! Gayet sıradan bir hayatım var. Marjinal görmek istiyorsanız, televizyonu açıp Müge Anlı’yı izleyin. 26 senedir teyzesinin kızına tecavüz eden adam var orada. Nerelere gitmişler! Halk marjinal olmuş, biz sıradan olduğumuz için ‘marjinal’ kalıyoruz.” İskender, marjinallik konusuna edebiyat tarihinden verdiği örnekle nokta koydu: “Enderunlu Fazıl varken ben nasıl marjinal sayılabilirim?”

Cismim yaşlansa da ismim yaşlanmayacak 
Metinlerinde dayatılmışı reddettiğini vurgulayan yazar, “Gereksiz sorumluluklar alıyoruz: ‘En iyi anne benim, en iyi gazete benim, en iyi iş adamı benim’ gibi. Öyle değil! Sen bir annesin, sen bir iş adamısın, sen bir gazetesin, ben de bir şairim. Ama iyi yazdığımı düşünüyorum. Şiirimi değerlendirirken ‘İskender’in hayat algılayışı bu’ diye düşünmenizi istiyorum. Kendi düşüncemi en iyi şekilde ifade etmeye çalışıyorum” dedi.

Oyun oynamayı çok sevdiğini, halen oyun oynayarak sabahlayabildiğini ve metinlerine de oyunla ilişkisinin yansıdığını anlatan şair, isminin “küçük İskender” olarak anılmasından duyduğu memnuniyeti de dile getirdi: “Bıraksalardı da çocuk kalsaydım. Cismim yaşlansa da en azından ismim yaşlanmayacak iyi ki.” (kaynak ntvmsnbc)